Gekookte maïskolven

Ik weet nog heel goed dat maïskolven vroeger toen ik klein was een enorme traktatie waren. Verse zoete maïs vinden de meeste kinderen ongelooflijk lekker. N ook, die is er gek op. Dat je die gele dingen met je handen moet eten draagt natuurlijk bij aan de feestvreugde! Dus al kijken veel volwassenen er een beetje op neer (‘veevoer’, zegt mijn vader), doe je kinderen en jezelf een plezier en zet eens een grote schaal dampende maïs aan tafel. Aan de kolf, want dat kluift lekker. Maar wel een beetje opletten, want lekkere zoete suikermaïs is nog helemaal niet zo eenvoudig te krijgen. De kolven liggen wel vaak per twee voorverpakt onder plasticfolie in de supermarkt, maar die kun je beter laten liggen. Het probleem met maïs is dat de suiker die erin zit, na de oogst langzaam maar zeker wordt omgezet in zetmeel. En dat is wel voedzaam, maar niet erg lekker. Bovendien droogt maïs uit, waardoor de korrels taai worden. Je moet ze dus zo snel mogelijk na de oogst opeten. Maar ja, de meesten van ons wonen niet in de buurt van een veld met suikermaïs. Dus hoe herken je verse, pas geoogste maïs?

De eenvoudigste manier is het te vragen aan de groenteboer. Zorg in ieder geval dat je kolven koopt die nog helemaal ingepakt zitten in de bladeren die er aan de maïsplant omheen groeien. Die bladeren beschermen de kolf tegen uitdrogen en houden de korrels dus mals. De bladeren en de pluim die eruit steekt, moeten een beetje vochtig zijn. Niet uitgedroogd. En als je zo’n blad opzij vouwt, moeten de korrels er mooi glanzend en strak bijliggen. Niet ingedeukt en schrompelig. Hier in de buurt heeft de Turkse groenteboer meestal mooie maïskolven liggen. En de Surinaamse winkel heeft ze ook, vaak vers, en altijd in de diepvries.

Als je zoektocht naar verse suikermaïs geslaagd is en je hebt de buit binnen, dan zijn er allerlei manieren om de kolven klaar te maken. Met bladeren en al (dichtgebonden met een touwtje en even geweekt in water) op de barbecue. Of 7 minuten op vol vermogen in de magnetron. Of gewoon in een pan kokend water:

Recept: Gekookte maïskolven

• een maïskolf per persoon
• een schepje suiker
• een klontje boter

Breng in een grote pan ruim water aan de kook. Geen zout toevoegen, daar wordt maïs taai van! Een schepje suiker bij het water mag wel, maar is bij echt verse suikermaïs niet nodig.

Haal de bladeren en de draden van de maïskolven, snijd ze eventueel met een groot mes in stukken en kook ze 6 à 7 minuten.

Haal de kolven uit de pan, schud ze even goed uit en serveer ze met wat boter en een beetje zout. Je kunt er een lekkere salade bij maken, maar wat N betreft is dat nergens voor nodig: die is reuzeblij met een maaltijd van maïs en verder niks.

Pruimentaart voor Iesje

Beer heette tot nu toe gewoon Beer. Hij/zij had nooit een naam gekregen en daar ook nooit over geklaagd. Maar opeens had N besloten dat het een meisjesbeer is, en dat ze Iesje heet. En dat niet alleen; Iesje was ook nog eens jarig. Omdat haar verjaardag mooi samenvalt met de pruimentijd heb ik een pruimentaart voor haar gebakken in Franse stijl. Iedereen was reuze blij dat er zomaar onverwacht een goede reden was voor taart dus we hebben hard voor Iesje gezongen. En taart gegeten op haar gezondheid.

De taart bestaat uit eenvoudig korstdeeg, een laagje amandelspijs en een heleboel verse rijpe pruimen. In het amandelspijs zitten bittere amandelen, die geven het een heerlijke smaak. Maar ze zijn een piepklein beetje giftig, dus gebruik er niet te veel. Je kunt ze kopen bij de Marokkaanse winkel. Er zijn een heleboel heerlijke pruimen te koop, dus kies een soort die je lekker vindt. Ik heb gekozen voor Hollandse Reine Victoria’s

Recept: Pruimentaart voor Iesje

voor het deeg:

• 200 gram bloem
• 100 gram koude boter
• 2 eetlepels suiker
• een eidooier
• een snuf zout

voor de vulling:

• 150 gram witte amandelen
• 10 bittere amandelen
• 200 gram suiker
• een ei
• ruim een kilo rijpe pruimen

Maak een mooi deeg van bloem, blokjes koude boter, suiker en zout, en voeg daar de eidooier aan toe. Als het te droog is om een bal van te vormen een paar druppels water toevoegen. Maak er een bal van en leg die ingepakt in plasticfolie minimaal een uur in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 180ºC. Beboter een lage taartvorm, bestuif met wat bloem.

Hak in de keukenmachine de twee soorten amandelen fijn, samen met 150 gram suiker en een ei. Maal goed door elkaar, tot je mooi fijn amandelspijs hebt.

Was de pruimen, halveer ze en haal de pitten eruit.

Haal het deeg uit de koelkast en rol uit tot een lap die net iets groter is dan de taartvorm. Leg het deeg in de vorm en druk aan. Prik met een vork hier en daar een paar gaatjes in het deeg, leg er een stuk bakpapier op, en daarop blindbakknikkers, of droge bonen, of muntjes. Zet de vorm een half uur in de oven. De taartbodem wordt nu blind gebakken.

Haal de vorm na een half uur uit de oven en haal de blindbakvulling eruit. Draai de oven terug naar 160ºC. Schep het amandelspijs op de hete taartbodem, schik de halve pruimen er in een mooi patroon bovenop en stooi er nog wat suiker over. Zet terug in de oven.

Laat nog een half uurtje in de oven staan, tot de taart heerlijk ruikt en er watertandend lekker uitziet. Laat goed afkoelen.

Als je de taart niet meteen helemaal op krijgt is dat fijn, want hij wordt lekkerder als hij een paar dagen staat.

Zomerbietjes met kappertjes

Je kunt de laatste tijd geen blad openslaan of er staat wel iets in over urban farming of stadstuinieren. Het is zo hip dat je bijna zou denken dat het nieuw is, maar dat is natuurlijk onzin: volkstuinen bestaan al ruim een eeuw en ook daarvoor hadden mensen moestuinen. Maar leuk is het wel! Mijn moeder heeft ook zo’n stadstuin. Een mooie tuin met allerlei lekkers erin: prachtige verschillende slasoorten, mooie pittige radijzen, tomaatjes, kruiden; het is geweldig! Laatst nam ze kleine zoete bietjes mee. En die waren zo lekker dat N ze allemaal in één keer naar binnen schrokte.

Bieten zijn weliswaar het hele jaar verkrijgbaar, maar er is een groot verschil tussen zomerbietjes en winterbieten. De winterbietjes zijn lang niet bij iedereen geliefd, ook N is er niet erg enthousiast over. Maar een vers zomerbietje is andere koek: dat is echt een delicatesse. Ze zijn zo zoet en intens smaakvol, dat je er weinig aan toe hoeft te voegen. Een beetje zuur als contrast met al dat zoet, dat is lekker. Meer heb je niet nodig. Een uiterst simpel recept dus!

Als je verse bietjes koopt zit er meestal blad aan. Dat kun je ook eten: goed wassen, even snel roerbakken in een beetje olijfolie met een teentje knoflook en een uitje, klaar. Maar dit recept is alleen voor de bietjes zelf, zonder loof.

Recept: zomerbietjes met kappertjes

• verse zomerbietjes
• een paar eetlepels kappertjes
• het sap van een halve citroen
• een scheut heerlijke olijfolie
• een beetje peper en zout

Borstel de bietjes een beetje schoon en snijd het loof eraf. Schil ze niet. Kook ze in ruim water beetgaar. De kooktijd hangt erg af van hoe groot de bietjes zijn. Prik er af en toe in om te voelen hoe hard of zacht ze zijn. Het duurt tussen de 30 en 50 minuten.

Giet de bietjes af en spoel ze onder de koude kraan af. Wrijf het schilletje eraf.

Snijd de bietjes in blokjes. Doe die in een mooie schaal, sprenkel er een beetje citroensap overheen, en een lekkere scheut olijfolie. Strooi er wat kappertjes over, en eventueel een klein beetje zout en versgemalen zwarte peper.

Lekker stuk brood erbij en je hebt een ongelofelijk lekker zomergerechtje. Eet smakelijk!

Gazpacho

Het gebeurt helaas niet al te vaak, maar toch: je hebt van die dagen dat de zon uitbundig schijnt en het warempel een lekkere zomeravond lijkt te gaan worden! Zo’n zomeravond waarop het eigenlijk te warm is om uitgebreid te gaan koken en je dus behoefte hebt aan iets fris dat makkelijk en snel in elkaar te zetten is. Omdat het vanavond best eens zo’n avond zou kunnen worden eten we gazpacho: een heerlijke koude Spaanse soep van tomaten, paprika en andere groenten en gebonden met brood.

Gaspacho is overal in Spanje populair – je kunt het in de supermarkt in een heleboel verschillende versies kant en klaar kopen, maar oorspronkelijk is het een gerecht uit Andalucía, het diepe warme zuiden van Spanje, waar de zomers vele maanden duren en bloedje heet zijn en de behoefte aan frisse gerechten dus het grootst is. Zoals dat gaat met culinaire klassiekers zijn er honderden verschillende recepten van, met elk nog tal van variaties, maar de basics zijn overal zo ongeveer wel gelijk: er moeten tomaten in, en komkommer, (groene) paprika en olijfolie. Als je die basis hebt, dan kan het grote experimenteren beginnen.

Ik vind het zelf erg lekker om bleekselderij toe te voegen, een uitje, een beetje knoflook en peterselie. Maar je kunt ook kiezen voor rode puntpaprika’s en rode pepers. Of voor watermeloen, rode uien en amandelen. Of voor komkommer en abrikozen. Of voor waterkers en gekookt ei. Je kunt kortom alle kanten op, dus houd vooral niet al te streng vast aan het recept.

De bereiding is supereenvoudig: alles in kleine stukje snijden, die in de keukenmachine fijnmalen, op smaak brengen met zout, peper en olijfolie en direct koud opeten. Een handige tip: zet alle ingredienten een paar uur (gewassen) in de koelkast voordat je ze gaat snijden en malen, zodat je de gazpacho direct uit de keukenmachine kunt serveren, dan is -ie het allerlekkerst.

Recept: Gazpacho Andalúz

• een kilo van de lekkerste tomaten die je kunt vinden
• een komkommer
• een flinke groene paprika
• twee stengels bleekselderij
• een paar takjes peterselie
• een kleine ui
• een teentje knoflook
• twee sneden oud brood zonder korstjes
• een scheutje goede azijn (sherry-azijn is heerlijk)
• een flinke scheut goede olijfolie
• peper en zout naar smaak
• gerookt Spaans paprikapoeder, als je het kunt vinden

Was alle groenten, schil de uien en de knoflook en zet een paar uur in de koelkast zodat alles goed koud is.

Snij dan alle groenten in stukjes en maal er met de keukenmachine een gladde soep van. Begin met ui en knoflook, zodat die het allerfijnst gemalen zijn.

Voeg stukjes oud brood toe en maal ook die erdoor, zodat de soep iets gebonden wordt. Voeg koud water toe als de soep te dik wordt. Breng op smaak met azijn, olijfolie, zout en peper en Spaans paprikapoeder als je dat kunt vinden. Ook lekker: een klein beetje gemalen komijnzaad.

Koud serveren met lekker vers brood. Eet smakelijk en geniet van de zomer!

Aardappelen, groente en vlees

Het is toch niet te geloven! Ik doe mijn best om N zoveel mogelijk verschillende dingen te laten proeven en haar met allerlei heerlijke binnenlandse en buitenlandse specialiteiten bekend te maken. Maar als ik haar vraag wat ze vanavond wil eten hoeft ze geen moment na te denken: broccoli, met aardappels en worst. Geen pasta met vongole, geen gebakken champignonnetjes of zelfgemaakte pizza. Maar aardappelen, groente en vlees. Alsof ze een kind van de jaren vijftig is :-) Zou het in haar Nederlandse genen zitten? Zou de propaganda van de Schijf van Vijf zo effectief geweest zijn dat die door-echoot tot in de volgende generaties? Of heeft N simpelweg gelijk en is het gewoon lekker om een bordje gekookte aardappelen, wat gestoomde groenten en een lekker worstje op tafel te hebben? Ik denk het laatste. Want als je het goed klaarmaakt is het helemaal zo gek nog niet, die oud-Hollandse pot.

N is gek op broccoli, omdat het zo lekker sappig is, zegt ze. Ik maak broccoli altijd in de magnetron (ongeveer het enige dat ik ooit in de magnetron maak): broccoli wassen en met aanhangend water in een schaaltje, plasticfolie erover en 6 minuten op de hoogtste stand. De broccoli stoomt dan gaar en wordt knapperig, sappig en zoetig. N’s broccoli-ritueel is dan ook om de stronkjes eerst helemaal uit te zuigen, en pas daarna de droge overblijfselen op te kauwen.

Aardappels vallen ook altijd in de smaak, of ze nou gekookt, gefrituurd of gebakken zijn, als puree of gratin, het is allemaal duidelijk comfort food voor haar. En die worst, daar heeft ze natuurlijk helemaal gelijk in. Want o wat kan worst lekker zijn! Zoek een goede slager, die zelf worstjes maakt, want supermarktworsten zijn misschien best te eten, maar vergeleken met een goede slagersworst zijn ze te zout, te glad van binnen, en eigenlijk gewoon te oninteressant. Ik ga daarom eens in de zoveel tijd naar een goede slager, koop daar lekkere worstjes en vries ze in. Zo is er altijd iets lekkers in huis. De appelworstjes van de Berkshire Butcher bijvoorbeeld, die op woensdag op de markt op het Haarlemmerplein in Amsterdam staat. Of de heerlijke venkelworstjes van De Wit uit de Wakkerstraat. Goede worst is een traktatie!

 Recept: Broccoli met aardappels en worst

• broccoli, ongeveer 200 gram per persoon
• aardappeltjes
• lekkere braadworstjes
• een klontje boter
• zout en peper

Schil de aardappels, snijd ze zo dat alle stukken ongeveer even groot zijn en kook ze in 12 tot 15 minuten gaar in water met wat zout. Giet af, voeg een klontje boter toe, doe het deksel op de pan en laat nog even staan.

Bak ondertussen de worstjes in een beetje olie op middelhoog vuur aan alle kanten lichtbruin, voeg een beetje water toe en laat ze met een deksel schuin op de pan in een kwartiertje gaar worden.

Snijd de broccoli in kleine stronkjes, was ze en doe ze met aanhangend water in een schaal die in de magnetron past. Dek af met plasticfolie en verwarm 6 minuten (of iets langer of iets korter, afhankelijk van je magnetron) op de hoogste stand tot de stronkjes mooi groen en bijna gaar zijn. Er moet nog wel iets te bijten zijn, namelijk. Bestrooi met een klein beetje zout en wat versgemalen zwarte peper.

Serveer en kijk tevreden toe hoe je kleine schat een gezond Hollands kind wordt :-)

Watermeloen met rozijntjes

We zaten lekker met z’n tweeën watermeloen te eten, afgelopen weekend. N had haar schildersschort aan (want eten kan ze uitstekend, maar netjes eten, dat is een heel ander verhaal) en ze zat heel geconcentreerd alle pitjes eruit te friemelen. Tot ze een stuk meloen over had zonder pitjes, maar met allemaal holletjes waar ze met haar kleine vingertjes die pitjes had weggepeuterd. En toen vroeg ze of ze rozijntjes mocht. Dat mocht niet, ik vond het onzin om rozijntjes te gaan eten voordat de watermeloen op was, maar N maakte erg duidelijk dat de rozijntjes wel degelijk nu nodig waren. “Voor er-íhín, pappie!”Aha! Toen ik snapte wat de bedoeling was vond ik het natuurlijk wel goed, rozijntjes bij de watermeloen. Want voor jullie klinkt het misschien als een raar idee, watermeloen met rozijntjes. Maar ik vind het fantastisch: dit is het eerste recept dat N zelf bedacht heeft! Daar gaat mijn vaderhart natuurlijk enorm snel van kloppen!

Het was een groot succes: samen hebben we de rest van de watermeloen ook van pitjes ontdaan en alle gaatjes gevuld met rozijntjes. En daarna alles lekker samen opgegeten. Pappie vond het een beetje vreemd, de bros-frisse structuur van de watermeloen met die taaie, kleverige rozijntjes. Maar voor N was het duidelijk een gerecht waarin twee van de lekkerste dingen die ze kan bedenken, samenkomen. Ze genoot vol overgave, met ogen dicht en luid smakkend van de zelfbedachte delicatesse. Maar dat was trouwens helemaal niet de reden waarom ze rozijntjes en watermeloen combineerde. Toen ik vroeg waarom, luidde het simpele antwoord “dat past!”

Recept: N’s watermeloen met rozijntjes

• watermeloen zoveel je op kunt
• ongeveer evenveel rozijntjes als er pitten in de meloen zitten

Haal met je peutervingers alle pitjes zorgvuldig uit de watermeloen

Stop een rozijntje in alle holletjes die daardoor in de meloen zijn ontstaan.

Eet smakelijk!

Franse uiensoep

De uien van het uienfeest zijn nog lang niet op, er ligt in mijn keuken nog een groot krat uien te wachten op verwerking. Dus nog maar eens een uienrecept. En dan maar meteen de koningin van de uiengerechten: de Klassieke Franse uiensoep. Franse uiensoep is heerlijk: fluwelig zacht, kruidig-zoetig en hartig-zout tegelijk, gloeiendheet te eten met een stukje stokbrood erin, bestrooid met kaas en gegratineerd onder de gril. Eigenlijk moet dat dan in zo’n soepkom met leeuwenkopjes als oren, maar die heb ik niet. Met gewone soepkommen kan het natuurlijk ook, als ze maar tegen de hitte van de gril kunnen.

Dit recept lijkt een fluitje van een cent, en dat is het eigelijk ook. Je moet er alleen wel ruim de tijd voor uittrekken: de zachte diepe smaak krijg je door de uien langdurig zachtjes te stoven en daarna de soep een tijd te laten trekken. Een paar uur heb je zeker nodig. Maar het is het wachten waard!

Recept: Franse uiensoep

• een kilo uien
• een ruime klont boter
• zout
• een theelepel suiker
• 4 eetlepels tarwebloem
• een glas witte wijn
• 2 liter runderbouillon
• zwarte peper
• sneetjes stokbrood
• geraspte Gruyère

Schil de uien en snijd ze in dunne ringen. Zet een grote zware pan met een dikke bodem op middelhoog vuur, laat de boter smelten en bruisen en voeg dan de uienringen toe. Roer een paar keer om en doe dan het deksel op de pan, laat de uien 10 – 15 minuten smoren.

Neem dan het deksel van de pan, zet het vuur hoog en voeg de suiker toe. Roer af en toe om en laat een half uur bakken, tot de uien mooi bruin worden.

Strooi de bloem door een zeef (tegen klontjes) over de uien, roer goed door en laat nog even bruinen. Zet dan het vuur laag en voeg de hete bouillon en de witte wijn toe. Laat nog een uur zachtjes trekken.

Verwarm de grill voor. Proef de soep, breng op smaak met zout en peper, en schep in soepkommen. Leg in elke kom een sneetje stokbrood en bestrooi ruim met geraspte kaas. Zet onder de gril tot de kaas een beetje begint te bruinen, en serveer. Pas op, heet!

Spaghetti met citroen en room

In de Italiaanse keuken zijn de beste recepten vaak de eenvoudigste: in Italië hoeft het allemaal niet zo ingewikkeld in de keuken. Goede ingrediënten zijn veel belangrijker dan ingewikkelde formules en procedures. Een uitstekend gerecht bestaat vaak maar uit een paar ingrediënten, die je door de eenvoud van het recept des te beter kunt waarderen. Pasta panna e limone is een goed voorbeeld: erg eenvoudig, erg snel klaar, en erg lekker. En in tegenstelling tot de klassiekers Bolognese en Carbonara is dit gerecht in Nederland niet erg bekend. Dus uitstekend geschikt om iemand mee te verrassen!

Zoals alle pastagerechten is dit een voorgerecht, maar als je er een lekkere salade bij geeft kan het ook prima als hoofdgerecht doorgaan.

Gebruik voor dit recept biologische citroenen. Dat is belangrijk omdat je de schil gebruikt, bij niet-biologisch geteelde citroenen zit daar allerlei bestrijdingsmiddel op.

Recept: Spaghetti met citroen en room

• 400 gram spaghetti of andere pasta
• een klont roomboter
• 2 biologische citroen
• 200 ml slagroom
• vers geraspte parmezaanse kaas
• vers gemalen peper, zout
• verse peterselie

Breng een grote pan met veel water aan de kook, voeg ruim zout toe en kook hierin de pasta al dente (kijk voor de kooktijd op de verpakking)

Was ondertussen de citroenen en rasp voorzichtig het gele laagje van de schil. Het wit moet je niet meeraspen want dat is bitter. Bitter willen we niet, we zijn alleen geïnteresseerd in het aromatische geel. Pers een van de citroenen uit.

Als de pasta al dente is, giet je hem af, maar bewaar een klein kopje kookwater. Roer de boter en de slagroom door de spaghetti en voeg een beetje citroensap toe. Proef. Voeg nog wat citroensap toe. Nu is het de kunst om de goede balans tussen de frisse citroen en de zachte room te vinden. Niet te zuur, maar zeker ook niet te romig: dit moet een fris gerecht worden.

Als de pasta erg veel room opneemt, kan het gerecht te droog worden. Voeg in dat geval een beetje kookwater toe, dat je bewaard had bij het afgieten.

Was de peterselie en snijd fijn. Roer wat peterselie door de pasta, bestrooi met geraspte kaas en zwarte peper en geniet!

Mooie uien!

Bij ons om de hoek op het Oostenburgereiland ligt een enorme berg uien. Doordat de uienoogst veel te goed was, is er een groot uienoverschot en dus liggen de uien weg te rotten op het land. Zonde! Dat vindt Mediamatic ook, zij hebben de uien van de Texelse boer Jo Flens naar Amsterdam gehaald en een uienfeest georganiseerd: iedereen mag gratis onbeperkt uien meenemen. En dat doen een heleboel mensen: het is reuze druk! Behalve de berg uien, die op zichzelf al de moeite van een bezoekje waard is, is er ook nog vers gebakken uien-focaccia, heerlijke Perzische uiensoep en meer lekkernijen. Dus als je in de buurt bent: ga langs, en neem een stevige tas mee om een beetje van de uienberg mee naar huis te nemen.

En als je dan thuis bent, moet je natuurlijk iets lekkers maken van al die uien. Hier alvast recepten voor de uienfeest-gerechten van het Oostenburgereiland. Dank aan Mediamatic en de uienkoks!

Recept: Perzische uiensoep

• een scheut olijfolie
• 5 grote uien
• ½ theelepel kurkuma
• ½ theelepel fenegriek
• wat kardemompoeder
• 2 eetlepels bloem
• 700 ml groentebouillon
• 1 kaneelstokje
• het sap van een citroen
• verse peterselie
• verse munt
• verse koriander

Uienfeest

Zet een zware pan op matig vuur, met de olijfolie, de gesnipperde uien en wat zout en peper. Roer een paar keer om en laat met het deksel op de pan in een kwartier gaar stoven. Kijk af en toe onder het deksel en roer zo nu en dan.

Roer alle specerijen, wat gehakte munt en de bloem erdoor. Zet het vuur wat hoger en roer flink. Giet na een paar minuten bakken de bouillon erbij en blijf roeren, zodat er geen klontjes ontstaan. Laat 30 – 40 minuten pruttelen.

Haal dan het kaneelstokje eruit. Roer het citroensap erdoor, hak peterselie en koriander fijn en strooi erover. Eet smakelijk!

Recept: uien-focaccia

• 250 gram fijne bloem (liefst Italiaanse tipo 00 als je die kunt krijgen)
• 3/4 theelepel zout
• 8 gram gedroogde gist
• 120 ml lauw water
• een scheutje olijfolie
• 3 grote uien
• een grote scheut olijfolie
• verse tijm
• zwarte peper
• versgeraspte Parmezaanse kaas

Uienfocaccia in de buitenlucht

Maak eerst het deeg: zeef de bloem, doe gist en zout erbij en roer door elkaar. Voeg dan het water en een scheutje olijfolie toe en meng met je vingers tot een zacht deeg. Speel een tijd met het deeg: duwen en trekken, rekken en kneden. Hoe langer je dat doet, hoe elastischer het deeg wordt. Dat komt doordat de gluten in het deeg een tijdje nodig hebben om vocht op te nemen en als je goed kneed dan vormen de gluten een soort kluwens die in elkaar grijpen waardoor het deeg steeds elastischer wordt.

Vorm een bal van het deeg, snijd daar een kruis in, doe in een schone kom en zet die op een warme plek, afgedekt met plastic folie. Laat minstens drie uur rijzen, maar vijf uur is beter. Het deeg wordt in die tijd twee keer zo groot.

Verwarm de oven voor op 250 graden, liefst met een pizzasteen in de oven. (zie het recept voor zelfgemaakte pizza)

Schil de uien, snijd ze in stukken en marineer die in een flinke scheut olijfolie met verse tijmblaadjes en wat versgemalen zwarte peper.

Als het deeg gerezen is, de oven heet en de sfeer goed, maak je bolletjes deeg zo groot als een flinke tennisbal, maak ze plat met je vingers zodat er deukjes in komen, doe op elke focaccia een schep van het uienmengsel en wat geraspte Parmezaanse kaas en doe ze in de oven. Na een minuut of 5, misschien iets langer ruikt het watertandend lekker in huis en  is de focaccia klaar!

Tomaten-paprikasalade met feta

O wat is het lekker weer! We zijn net heerlijk op de fiets naar de markt geweest, waar alles er lekker uitzag en iedereen vrolijk was. De lente hangt bijna tastbaar in de lucht en hoewel het nog fris is doet iedereen gewoon alsof het al bijna zomer is: iedereen eet ijsjes, zit in een dun hemdje op het terras en ik zag zelfs al mensen met zonnebrandolie in de weer. Aan dat soort prettige zomergekheid doe ik graag mee, dus staat er een heerlijke salade op het menu. Met kleine komkommertjes, paprika, tomaatjes, feta en kappertjes.

Het geheim van een uitstekende salade zit ‘m volgens mij in de contrasten. Iets zachts en iets knapperigs. Iets zoets en iets zuurs. Iets pittigs en iets milds. En vergeet ook de kleurcontrasten niet want bij eten is niet alleen de smaak belangrijk, het moet er ook mooi uitzien. Al maak je nog zo’n heerlijke bruine brei met grijze jus, de kans dat mensen hem willen proeven is minder groot dan als je een mooi bord met een fraai uitziend gerecht op tafel zet. Zeker als je voor kindjes kookt is uiterlijk belangrijk: in mijn ervaring zijn kinderen erg gevoelig voor kleuren in hun eten, en zetten ze liever hun tandjes in interessante vormen (balletjes, stengeltjes, reepjes en sliertjes) dan in een vormeloos prutje. Tenzij je kookt voor kindjes die nog geen tanden hebben. Dan is een prutje beter :-)

Het andere geheim is – zoals altijd – Heel Goede Ingrediënten. Van waterige fluttomaten zul je nooit een lekkere salade maken. Ga dus op zoek naar echt lekkere spulletjes. Mooie rijpe groenten, echt goede olijfolie voor de dressing. Je moeite wordt beloond, want het wordt smullen!

Recept: tomaten-paprikasalade met feta

• een kleine, stevige komkommer
• een mooie rode paprika
• lekkere (tros)tomaatjes
• een stuk feta
• kappertjes
• een citroen
• olijfolie
• suiker
• peper en zout

Was alle groenten heel goed, droog ze af en snijd de tomaatjes in tweeën, de komkommer in stukjes, de paprika in reepjes en de feta in kleine blokjes.

Pers een halve citroen uit, en giet het sap samen met vijf korrels suiker en een royale scheut olijfolie in een slakom en roer tot een vinaigrette. Voeg de groenten en de kaas toe en roer alles met je handen een paar keer goed door de vinaigrette zodat overal een beetje op zit. Schep er wat kappertjes over, doe er wat versgemalen zwarte peper een een klein beetje zout over en je heerlijke salade is klaar. Lekker met wat geroosterd brood in de zon opeten!

Verse knoflooksoep

Bij de groentenboer lag opeens verse roze knoflook. Verrassend, want het seizoen voor verse knoflook begint pas in mei. Het bleek dan ook geen Europese, maar Egyptische knoflook. En hij zag er heerlijk uit, dus ik heb twee bollen gekocht om te proeven. Ik ben gek op knoflook, maar ik ben wel kritisch, want er is groot verschil tussen de verschillende soorten. De spierwitte bollen die je in de supermarkt aantreft komen vaak uit China en die zijn beduidend minder lekker dan knoflook uit Frankrijk, Italië of Spanje. De lekkerste soorten vind ik de bollen die een roze of paarse zweem hebben, zoals de beroemde Ail rose de Lautrec uit Frankrijk. Maar ook andere roze knoflooks zijn vaak lekker, vandaar dat ik deze graag wilde proeven.

Omdat de lente in de lucht hangt heb ik er een lichte knoflooksoep van gemaakt. Daar gaat een heleboel knoflook in (twee hele bollen om precies te zijn) maar omdat de knoflook langzaam op laag vuur gaar gemaakt wordt in de soep, is het toch een redelijk mild gerecht. Niet de knoflookbom die je misschien zou verwachten. N heeft ervan gesmuld, en de rest van het gezin ook. Heerlijk met geroosterd bruin brood en een paar lekkere kaasjes.

Recept: verse knoflooksoep

Verse knoflook

• twee stengels verse selderij
• een klontje boter
• twee bollen verse knoflook
• ½ liter melk
• 1 liter water
• drie bosuitjes
• zout en peper
• verse peterselie
• een scheut slagroom

Snijd de selderij heel fijn, smelt de boter in een soeppan op een laag vuurtje en fruit de selderij vijf minuten terwijl je af en toe zachtjes roert.

Pel de knoflook en hak de tenen met een groot mes tot fijne stukjes. Voeg ze bij de selderij, roer nog twee minuten en doe dan de melk en het water erbij. Breng aan de kook en laat op laag vuur een half uur zachtjes pruttelen.

Snij de bosuitjes in heel fijne ringen, voeg toe aan de soep en laat nog vijf minuten koken. Breng op smaak met een flinke snuf zout en ruim versgemalen peper.

Snij de peterselie fijn, voeg bij de soep en laat nog twee minuten zachtjes koken. Draai dan het vuur uit, voeg de slagroom toe en serveer.

Linguine met inktvis en inkt

Tijd voor wat avontuur in de keuken! Op vakantie langs de Middellandse Zee ben ik altijd gek op gerechten met inktvisinkt – pulpo en su tinta, arroz negro, linguine al nero di seppia, - maar ik had nog nooit zelf met inkt gekookt. N en ik waren alleen thuis, we hadden het rijk alleen om naar harte lust te kliederen en experimenteren in de keuken. Dus dat is precies wat we gedaan hebben. Eerst naar de markt voor een zeekat. Dat is een soort inktvis, die ook wel sepia wordt genoemd. Er zijn er een heleboel van en ze wonen gewoon hier in de Noordzee (in Zeeland kun je ze soms zien in het heldere water), je mag ze gerust opeten zonder je zorgen te maken over de visstand,  ze vallen onder de goede vis. En onder de avontuurlijke, want een zeekat schoonmaken is een spannend werkje. Zeker als je dat nooit eerder hebt gedaan. Op zich niet moeilijk; zeekatten bestaan uit een lichaamszak en een kop met armen. Niet erg ingewikkelde anatomie. Maar ja, die inkt! Volgens mijn vissenboek zou de inkt in een zakje zitten, dus ik verwachtte een netjes afgesloten zakje inkt. Dat klopte niet helemaal: het beest was helemaal pikzwart vanbinnen, omdat de inkt niet netjes in het zakje was gebleven. En hoewel de anatomie in theorie dus niet erg ingewikkeld was, bleek het in de praktijk toch iets lastiger. Door alle inkt was het maar moeilijk om te zien wat ik deed, het moest dus op de tast. En dus werd het een kliederboel. Een leuke kliederboel, dat wel.

Zeekat: even voelen

N stond het allemaal zeer geïnteresseerd te beschouwen, stak af en toe een vinger uit om te voelen en te prikken, maar waagde zich niet aan al dat zwart. Voor de verandering bleef zij netjes schoon en was papa degene die na afloop grondig schoongeboend moest worden.

Na afloop hadden we een schaal met 8 mooie tentakeltjes en twee grote stukken helder wit inktvisvlees. En een schaaltje inkt, want ondanks het vingerverfspektakel zat er nog genoeg inkt in het zakje. De inkt is belangrijk, want we koken een zwart gerecht. Ziet er bijzonder uit en het smaakt ook heerlijk, want die inkt smaakt zoals zee ruikt. Niet zout, maar wel al die andere smaken en geuren van de zee. Heerlijk.

Toen het gerecht op tafel stond en we met ons tweeën klaar zaten om onze zwarte linguine te testen, nam N enthousiast drie happen. Ze kauwde goed, proefde nog eens, en toen kwam het oordeel: Wugh. Vies! Om haar mening kracht bij te zetten liet ze het zwarte goedje heel smerig over haar kin kwijlen. Dat was teleurstellend. N was juist zo goed bezig  een echte smaak voor de zee te ontwikkelen! Nou ja, komt later nog wel een keer, ik heb mijn eerste inktgerechten ook op vakantie gegeten, dus misschien smaakt het haar beter de volgende keer dat we in Spanje of Italië zijn.  Aan het recept lag het in ieder geval niet, want het was natuurlijk heerlijk.

Recept: Linguine met intvis en inkt (linguine al nero di seppia)

dit recept is genoeg voor 3 à 4 personen. Er zit wijn in, maar de alcohol verdampt grotendeels tijdens het koken.

• een verse zeekat van de markt
• een ui, gesnipperd
• olijfolie
• een glas witte wijn
• twee eetlepels tomatenpuree
• linguine, of spaghetti of andere dunne pasta
• verse peterselie
• vers gemalen peper en misschien wat zout

Het schoonmaken van de zeekat is een kunstje dat je even moet leren. Het ging  bij mij dus niet helemaal als een volleerd chef, maar ik zal het hier opschrijven zoals het had moeten gaan. Dan is het recept wat makkelijker te volgen :-)

Een zeekat heeft een inwendige schelp, die je misschien kent als zeeschuim: zo’n ovalen, licht, bros wit ding. Je kunt ze op het strand vinden en bij de dierenwinkel, omdat vogels er graag aan knabbelen. Die schelp moet eruit. Neem de zeekat in je ene hand en leg je andere hand op de rug van het dier. Grijp de schelp en draai de schelp door het vel heen en trek hem eruit. Je hebt geen mes nodig: de schelp heeft scherpe randjes dus hij kan zichzelf zo naar buiten snijden. De schelp mag weg.

De zeekat is nu half open. Wurm  je duimen aan de achterkant van de zeekat naar binnen en trek het vlees los zodat de lichaamszak open gaat. Je ziet nu de kop liggen, met daaraan vast alle ingewanden, en ook het inktzakje.

Trek dan voorzichtig de kop los van het lichaam. Dat gaat vrij gemakkelijk: het is niet zo’n stevig dier. Je zult zien dat de ingewanden eenvoudig mee naar buiten komen, inclusief inktzak.

Snijd de armen los van de kop en leg ze apart. Wurm de dikke inkt uit de inktzak en hou die apart in een schaaltje. De kop met de ingewanden mag weg.

De lichaamszak is nu min of meer schoon van binnen. Wurm je duimen tussen het witte vlees en het vel en trek het voorzichtig los. De zeekat heeft twee flappen op z’n rug (om onder water mee te sturen), de flappen en het vel mogen weg. Je houdt dan een mooi stuk wit vlees over. Snijd dat in stukjes.

Zet een pan met een scheut olijfolie op hoog vuur, en fruit daarin de gesnipperde ui. Voeg na een paar minuten het inktvisvlees en de tentakels toe en laat even op hoog vuur bakken terwijl je roert. Blus af met een glas witte wijn, voeg de tomatenpuree toe en draai het vuur laag. Laat ongeveer 45 minuten zachtjes pruttelen met het deksel schuin op de pan, terwijl je af en toe roert.

Breng een grote pan water aan de kook voor de pasta.

Proef na 45 minuten een stukje inktvis. Als het goed is, is het vlees lekker mals geworden en is het vocht ingedikt tot een saus. Voeg versgemalen peper toe en als dat nodig is een beetje zout. Roer de inkt door de saus en laat nog een minuutje op zacht vuur staan. Draai dan het vuur uit.

Kook de pasta al dente volgens de aanwijzing op de verpakking. Giet af (houd een scheut kookwater apart) en roer de pasta door de zwarte saus. Schenk er wat van het kookwater bij om de saus iets losser te maken, als dat nodig is. Strooi er fijngesneden peterselie over en serveer.

Sloppy Joe

Vroeger had ik een Canadese huisgenoot die graag Sloppy Joes maakte, een echte American classic. Een beetje een vreemd gerecht, want zoals de naam al doet vermoeden zijn ze inderdaad behoorlijk sloppy (zompig), maar toch wel erg lekker. Niet voor een chique etentje, maar zeer geschikt voor een gezellige, koude winterse maandagavond.

Sloppy Joes zijn niets anders dan een wit hamburgerbroodje gevuld met chili con carne. Soms alleen vlees, maar soms ook met kidneybonen. In ieder geval altijd pikant gekruid en lekker sloppy: de saus moet in het broodje trekken zodat je het niet keurig zonder knoeien kunt eten :-) Ik vind ze het lekkerst met bonen.

N vond het een briljant idee. Het witte broodje vond ze heerlijk, en toen er ook nog eens een heel erg lekkere vulling in bleek te zitten was ze zeer in haar nopjes. Ze vindt bonen altijd lekker en pittig (niet al te pittig) eet ze ook graag. De Sloppy Joes waren dus een schot in de roos: die gaan we vaker eten!

Recept: Sloppy Joes

Genoeg voor 3 personen

• een grote ui, gesnipperd
• drie tenen knoflook, fijngesneden
• 300 gram rundergehakt
• een rode paprika, fijngesneden
• een blik kidneybonen, afgespoeld
• chilipoeder
• gemalen komijn
• paprikapoeder
• een schepje suiker
• twee tomaten
• een beetje azijn
• zachte witte broodjes

Zet een grote pan op hoog vuur met een scheutje olie. Als de olie heet is, bak je de ui en knoflook tot ze iets beginnen te bruinen. Haal ze uit de pan en hou ze even apart in een bakje.

Bak in dezelfde pan het gehakt rul tot het bruin is. Hou het vuur zo hoog mogelijk: het gehakt moet namelijk niet grijs worden, maar een beetje bruin. Als er erg veel vocht uit het gehakt komt, kun je dat afgieten. Dan is het makkelijker om het gehakt bruin te laten bakken.

Gooi nu de ui en knoflook weer in de pan bij het vlees en voeg ook de paprika en de kidneybonen toe. Breng op smaak met een flinke lepel chilipoeder, een halve theelepel komijnpoeder, een theelepel paprikapoeder en wat suiker. Eventueel wat zout, maar eerst proeven: in chilipoeder zit al zout dus misschien is het niet nodig. Als je van scherp houd, mag je gerust ook wat tabasco toevoegen.

Snij de tomaten in kleine blokjes en voeg ze toe, samen met een klein beetje azijn. Laat een paar minuten pruttelen en proef. Als het goed is heb je nu een lekker smeuïge, pittig zoet-zure chili con carne.

Snij de broodjes open, lepel ze vol met de chili con carne en serveer. Mmmm, sloppy!

Havermoutkoekjes met rozijnen

Het is kerstvakantie, dat moet toch wel de beste tijd van het jaar zijn om samen met je kinderen (of die van iemand anders) de keuken in te duiken om koekjes te bakken. Want er is maar weinig dat zo’n ouderwets gezellige kerstfilm-sfeer èn ook nog eens een watertandend lekkere geur in huis geeft als zelf koekjes bakken. En havermoutkoekjes zijn de ultieme zelfbakkoekjes, zeker met kinderen. Het recept is eenvoudig, de bonkige koekjes zijn leuk om te maken en iedereen is er gek op. N hielp natuurlijk mee met koekjes bakken, maar ze kwam net als bij de pepernoten niet veel verder dan deeg snoepen. Geeft niks, want koekjesdeeg is nou eenmaal heel erg lekker, dus ik geef haar groot gelijk. En ik vind het erg gezellig om met haar in de keuken te staan, dus dat ze een andere opvatting van ‘helpen’ heeft dan de meeste mensen maakt mij niks uit :-)

Havermoutkoekjes komen in vele soorten en maten. De lekkerste, vind ik tenminste, zijn de koekjes die krokant van buiten zijn en een beetje taai van binnen. Zeker niet droog. Daarom is het deeg in dit recept vochtiger dan ander koekjesdeeg, het ziet er op het eerste gezicht misschien wat kledderig uit. Maar dat is dus de bedoeling; je zult zien dat de koekjes heerlijk uit de oven komen. De rozijnen en noten zorgen dat dit behoorlijk zware koekjes zijn, een soort maaltijdkoekjes. Maar dus wel heel erg lekkere maaltijdkoekjes. Dus snel aan het werk!

Recept: havermoutkoekjes

• 100 gram zachte boter
• 100 gram bruine basterdsuiker
• een ei
• 1 theelepel vanille-extract
• 130 gram bloem
• 130 gram havermout
• een halve theelepel bakpoeder
• een halve theelepel kaneel
• een snuf zout
• 150 gram rozijnen
• 40 gram pecannoten

Roer de zachte boter, de suiker, het ei en het vanille-extract met een garde flink door elkaar in een grote kom, tot je een stevige, homogene cremige massa hebt.

Roer in een andere kom de bloem, havermout, bakpoeder, kaneel en zout goed door elkaar en voeg dan alles bij het botermengsel en roer door elkaar. Doe ook de rozijnen en noten erbij en roer alles goed door elkaar met een houten lepel. Of ga het kleverige deeg lekker met blote handen te lijf, dat mag ook. Als alles goed gemengd is vorm je een bal van het deeg. Pak die in in vershoudfolie en leg het deeg twee uur in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 175 graden en zet een groot bakblik klaar en bekleed dat met bakpapier.

Neem het deeg uit de koeling – het is nu vrij hard geworden – en vorm er koekjes van ongeveer zo groot en zo dik als sjoelschijven. Ik kon van dit recept 24 koekjes maken. Leg de koekjes op het bakpapier en schuif in de hete oven. Ze moeten er ongeveer 12 minuten in blijven. Misschien iets korter of langer, afhakelijk van je oven en van hoe lang het deeg in de koeling heeft gestaan, dus blijf in de buurt van de oven en kijk af en toe hoe het gaat. De koekjes zijn klaar als ze aan de randen een beetje beginnen te kleuren. Haal ze uit de oven, laat ze afkoelen op een groot bord en val aan!

Allerlekkerste boerenkool

Zo. Na twee kerstdagen vol lekkernijen en heerlijkheden (en na een erg fijne vakantie, vandaar de lange stilte) verlangen we erg naar iets eenvoudigs. Iets zonder vlees, liefst. Want ze zijn heel gezellig, die kerstdagen, maar erg vegetarisch zijn ze nooit bij ons in de familie. Een eenvoudig, vegetarisch stamppotje gaat het worden. Van boerenkool. Maar wel de allerlekkerste boerenkool, zo lekker dat niemand de worst zal missen.

Het geheim van de allerlekkerste boerenkool is natuurlijk helemaal geen geheim. Ik heb het hier al heel vaak gezegd: als je iets eenvoudigs heel erg lekker wilt maken, moet je zorgen voor heel erg goede ingrediënten. Zo simpel is het: om heel erg lekker te koken hoef je helemaal niet ingewikkeld te doen. Als je maar zorgt dat je kookt met lekkere ingrediënten. Voor de allerlekkerste boerenkoolstamppot moeten we dus op zoek naar de lekkerste boerenkool, de lekkerste aardappels, en de lekkerste boter.

Koop superverse biologische boerenkool. Voorgesneden of hele stengels maakt niet uit, als hij maar supervers is. Gesneden boerenkool wordt snel minder lekker, (ook in een dichte verpakking), dus opeten op de dag dat hij gesneden is.

Dan de aardappels: ga op zoek naar de Opperdoezer Ronde. Een heuse originele Nederlandse delicatesse met officieel beschermde oorsprongbenaming (net als de appellation d’origine contrôlée op flessen Franse wijn dus). En met een eigen website. Hij komt uit het Noord-Hollandse gehucht Opperdoes en hij is – vind ik – de lekkerste aardappel van Nederland. Vrij vastkokend en stevig, omdat hij maar weinig zetmeel bevat (en des te meer eiwitten). Daarom lijkt het misschien niet erg voor de hand liggend om hem te kiezen voor een stamppotje, maar toch is de Opperdoezer Ronde de beste aardappel voor dit gerecht. Hij is wel lastig te schillen, door de putjes en deuken die hij van nature heeft. Maar het is allemaal de moeite waard: dit is echt een heerlijke aardappel. Nootachtig van smaak, een beetje zoet, heerlijk!

En als laatste essentiële ingrediënt: de boter. Geen margarine natuurlijk, maar ook geen fabrieksroomboter die je in de supermarkt vindt. Lekkere boeren boter moeten we hebben. Een goede kaasboer kan je er vast aan helpen, of de biologische winkel. Er is trouwens een fabrieksboter die wel erg lekker is: de roomboter van Lurpak, te koop bij de AH. Die mag ook.

Recept: de allerlekkerste boerenkool

• 250 gram gesneden boerenkool
• 500 gram Opperdoezer Ronde aardappels
• een flinke klont boter
• een scheutje melk
• vers geraspte nootmuskaat
• vers gemalen zwarte peper
• een beetje zout

Schil de aardappels, snijd ze in stukken en doe ze in een flinke pan met wat zout en genoeg water zodat ze net onder water staan. Leg de helft van de boerenkool op de aardappels en zet de pan op het vuur.

Laat 10 minuten koken, en voeg dan de rest van de boerenkool toe. Laat nog een kleine 10 minuten koken, neem de pan dan van het vuur en giet af.

Verwarm in een pannetje een beetje melk met de klont boter tot de boter gesmolten is. Voeg melk en boter bij de boerenkool en aardappelen, samen met de versgemalen nootmuskaat en peper. Zet de pan op een heel laag vuurtje en stamp alles snel met de stamppotstamper goed door elkaar, tot je een smeuïge puree hebt.

Serveer goed heet, met zoet-zure augurkjes en/of uitjes.

Reuzenpepernoten!

N heeft geen idee wie of wat Sinterklaas is, maar ze geniet met volle teugen van de Sinterklaastijd. Afgelopen weekend was de Sint op mijn werk en krioelde ze dus met tientallen andere kindjes over de grond om de pepernoten op te rapen die de Pieten door het kantoor smeten. En ‘s avonds mocht ze voor het eerst haar schoen zetten, samen met alle buurkindjes. De wortel die ze in haar schoentje had achtergelaten, was de volgende dag natuurlijk weg. Dat daarvoor in de plaats allerlei lekkere dingetjes waren achtergelaten door de Goedheiligman vond ze aardig, maar wat haar veel meer bezighield, was waar die wortel toch was gebleven. “Waar is wortel nou?”

We sinterklazen gezellig verder, want vandaag hebben we pepernoten gebakken. Reuzenpepernoten nog wel, want ze zijn wat groot uitgevallen. Dat kwam vooral omdat het met kleine kinderhandjes moeilijk blijkt om kleine deegballetjes te maken. Grote lukten veel beter (al was N meer bezig met deeg eten dan met balletjes draaien). Dus staat nu op tafel een grote schaal pepernoten zo groot als bitterkoekjes. Niet echt geschikt als strooigoed, maar des te meer als koekjes. De grootte verandert niks aan de smaak: deze pepernoten zijn heerlijk!

Ik kwam op allerlei websites discussies tegen over kruid- versus pepernoten. Driftige bakkers beweren dat je kruidnoten zeker niet pepernoot mag noemen, omdat pepernoten van die grote bonken taai-taai zijn. Ik vind dat onzin: heel Nederland noemt kruidnoten (die bolletjes met speculaassmaak) pepernoten, dus zijn het pepernoten. Mijn pepernoten zijn bovendien echt echte pepernoten, want er zit echte peper in. Dat komt doordat ik het pepernotenkruidenmengsel zelf heb gemaakt.

Recept: Pepernotenkruiden

• 4 theelepels gemalen kaneel
• 3 theelepels gemberpoeder
• 2 theelepels anijszaad
• 2 theelepels gemalen steranijs
• 2 theelepels gemalen kardemom
• 1 theelepel gemalen kruidnagel
• 1 theelepel gemalen korianderzaad
• 1 theelepel gemalen witte peper

Meng alles door elkaar in een vijzel en wrijf tot een fijn poeder.

Je kunt met de verhoudingen naar hartelust experimenteren. En als je het leuk vindt, kun je ook nog nootmuskaat, piment en misschien nog wel andere specerijen toevoegen. Als je dit te veel gedoe vindt, kun je natuurlijk ook gewoon speculaaskruiden kopen. Maar dan smaken de pepernoten wel anders.

Zo en nu dat gedaan is, kunnen we aan het echte werk beginnen. Onderstaand recept is genoeg voor een oven vol pepernoten: ik had twee ovenroosters vol. Dat levert genoeg pepernoten op voor een heleboel snoepgrage kindjes.

Recept: pepernoten

• 400 gram zelfrijzend bakmeel
• 100 gram boekweitmeel
• 200 gram suiker
• 80 gram pannenkoekenstroop
• 200 gram roomboter
• 4 grote eetlepels pepernotenkruiden of speculaaskruiden
• een scheutje melk
• 2 eidooiers
• een flinke snuf zout

Het deeg is erg makkelijk te maken: doe alles in een grote mengkom en roer goed door elkaar. Kneed een paar minuten goed door tot het een mooi samenhangend deeg is geworden, en leg dat minstens een uur in de koeling.

Verwarm de oven voor op 150 graden.

Maak nu van het deeg een heleboel balletjes die ongeveer even groot zijn. Dat is belangrijk, want als ze verschillende groottes hebben, branden de kleintjes aan terwijl de grote nog niet gaar zijn. De gemakkelijkste manier om ze te maken, is het deeg in plakken te snijden, en die plakken in blokjes. Ik sneed een grote berg van die blokjes, allemaal min of meer even groot, waarna N en haar nichtje er mooie balletjes van gedraaid hebben. Als je balletjes maakt zo groot als hazelnoten, dan worden het pepernoten zoals je ze in de winkel ziet. Onze balletjes kwamen meer in de richting van kleine walnoten. Vandaar de reuzenpepernoten.

Leg bakpapier op de ovenroosters / bakplaten. Druk de balletjes een beetje plat, zodat er een deukje in zit, en leg de platte balletjes op het bakpapier met flink wat ruimte ertussen. De pepernoten gaan een beetje uitzakken in de oven, dus als je ze te dicht bij elkaar legt, groeien ze aan elkaar vast.

Schuif ze in de oven en laat ze er een half uur in staan. Als je de pepernoten maakt samen met nieuwsgierige kindjes dan moet de oven elke 5 minuten even open om te kijken hoe het gaat, waardoor het bakproces iets langer duurt :-)

Voel even aan de pepernoten: als je ze nog kunt induwen dan moeten ze nog heel even in de oven blijven. Als ze hard voelen, mogen ze eruit. Laat ze afkoelen op een bord. Jaag de kindertjes weg van het bord tot de pepernoten helemaal zijn afgekoeld.

Veel plezier!

Hutspot met worst

Bij de groentenboer lagen ‘regenboogwortels’. Wortels in allerlei kleuren: behalve oranje ook wit, geel en paars. Had ik nog nooit gezien, dus die moest ik natuurlijk meenemen. N heeft een soort haat-liefdeverhouding met wortels, ze is redelijk onvoorspelbaar als er worteltjes op tafel komen. Vroeger vond ze ze echt walgelijk, maar sindsdien heeft ze die mening iets genuanceerd en wil ze af en toe best een wortelgerechtje eten. Nog steeds niet haar lievelingseten, maar toch. En omdat deze wortels er zo fraai uitzagen durfde ik het risico wel aan. Met die mistige kou van de afgelopen dagen kon ik niks anders bedenken dan er hutspot van te maken. Klassieke Hollandse pot dus maar met een ander tintje dan gebruikelijk. En met een lekker braadworstje.

Recept: Hutspot met braadworst

• 1/2 kilo kruimige aardappels
• 1/2 kilo winterwortelen
• 2 flinke uien
• braadworstjes
• een klont boter
• vers geraspte nootmuskaat en zwarte peper
• chilipoeder

Gekleurde wortels

Hutspot is heel eenvoudig te maken: schil de aardappels en snijd ze in blokjes. Schrap de wortelen (of schil ze met een dunschiller) en snijd ze in blokjes. Schil de uien en snijd ze in stukken.

Doe alles in een pan, doe er zoveel water bij dat alles net niet onderstaat, en breng aan de kook. Laat een kwartiertje koken.

Braad ondertussen de braadworstjes in een pannetje met zware bodem (zo’n mooi gietijzeren pannetje bijvorbeeld) met een beetje olie op een heel laag vuurtje, met het deksel erop. Af en toe even kijken en de worstjes omdraaien. Als je het vuur niet te hoog zet en het deksel goed dichthoudt, zullen de worstjes lichtbruin braden en tegelijk door het vocht dat uit de worstjes verdampt, gaargestoomd worden. Zo krijg je in een kwartier heel mooie zachtgegaarde worstjes.

Als na een kwartiertje de aardappels, ui en wortelen gaar zijn, giet je ze af in een vergiet en laat je ze een paar minuten staan zodat ze een beetje droog kunnen dampen. Anders wordt de hutspot erg vochtig.

Doe dan alles terug in de pan met een klont boter en maak er met de stamppotstamper een mooie puree van. Roer er flink wat versgemalen nootmuskaat en zwarte peper doorheen, en chilipoeder en zout naar smaak. Chilipoeder is een erg fijne toevoeging, omdat hutspot nogal zacht en zoet van smaak is. Een pittige oppepper van de chili is dus welkom. Serveer met de braadworstjes.

Linguine alle vongole

Alsof het verjaardagsfeest nog niet genoeg was heb ik vanavond gewoon nòg een feestmaal gemaakt. N en ik waren alleen thuis, en dat is altijd onze kans om van lekkers uit de zee te genieten (mijn liefje houdt er niet van). Eén van mijn grote favorieten: linguine alle vongole. Pasta met Italiaanse venusschelpen. Vongole zijn duur, omdat ze met de hand gevist worden. Maar ze zijn zo ongelooflijk lekker dat ze hun prijs zeker waard zijn. Een ware delicatesse dus. Toen N en ik laatst mosselen aten was het al duidelijk dat ze erg van schelpdieren houdt. De smaak bevalt haar overduidelijk, maar ook het gepriegel en gedoe met al die schelpen op haar bord draagt natuurlijk bij aan de feestvreugde. Niets zo lekker als eten dat je met je handen moet eten!

Linguine alle vongole is een klassiek gerecht. Het is heel erg simpel, er gaan maar weinig ingrediënten in. Daarom is het belangrijk dat je echt goede ingrediënten kiest: echt lekkere pasta (van Martelli of De Cecco bijvoorbeeld). Echt lekkere, verse knoflook. Liefst die Franse of Spaanse met een paarse zweem, die is veel lekkerder dan de spierwitte knoflook (die meestal uit China komt). Natuurlijk uitstekende extra vergine olijfolie. En superverse vongole. Vraag aan de visboer, de Albert heeft ze niet.

Het gerecht is in een kwartiertje klaar dus het lijkt misschien alsof het weinig voorstelt. Maar o wat een godenmaal! Dat was N van harte met me eens: we hebben allebei enorm zitten smullen. Zo enorm dat we met z’n tweeën een kilo vongole opaten. Eigenlijk is dat ruim voldoende voor één tweejarige en twee volwassenen, maar als je het zo lekker vindt als N en ik, krijg je die kilo dus met z’n tweetjes ook wel op! (we moesten na afloop wel even uitpuffen op de bank :-)

Recept: Linguine alle vongole

• lekkere pasta (linguine, of spaghetti, of andere dunne lintpasta)
• vier teentjes verse knoflook
• een klein Spaans pepertje
• twee lente-uitjes
• een tomaat
• een royale scheut goede olijfolie
• een ansjovisje
• een kilo vongole (venusschelpen)
• een klein scheutje witte wijn

Breng een pan water met wat zout aan de kook. Snijd ondertussen de lente-uitjes in kleine ringetjes, schil de knoflook en snijd superfijn (niet de knoflookpers gebruiken, daar wordt knoflook bitter van), snijd het harde groene stukje uit de tomaat en snijd de tomaat in kleine blokjes, was en halveer het Spaanse pepertje, haal zorgvuldig de zaadjes en zaadlijsten eruit en snijd het pepertje in piepkleine stukjes.

Nu je alle voorbereidingen hebt getroffen, moet je snel werken: vanaf het moment dat de pasta in het water gaat heb je ongeveer 10 minuten, dan is het hele gerecht klaar.

Doe de pasta in het kokende water. Zet een andere pan op hoog vuur en doe daar een lekkere scheut olijfolie in, samen met het ansjovisje. Laat twee minuten op temperatuur komen en roer ondertussen zodat het ansjovisje uit elkaar valt en min of meer oplost in de olie. Fruit de lente-uitjes, knoflook en het pepertje een paar minuten in de olie en voeg dan de vongole en tomatenblokjes toe en blus af met een scheutje witte wijn. Doe het deksel op de pan en laat het vuur hoog staan. Schud de pan af en toe om, maar laat het deksel dicht. Zo worden de vongole gaargestoomd in de witte-wijn-stoom. Dat duurt maar twee of drie minuten.

Zo, alles is op. Al wat rest is een grote berg lege schelpen!

Als het goed is is de pasta nu precies goed: lekker al dente. Het koken van de pasta duurt tussen de 8 en 12 minuten, afhankelijk van het soort pasta dat je gekozen hebt en dat is ‘ongeveer precies’ lang genoeg om te zorgen dat pasta en vongole tegelijk klaar zijn. Giet de pasta af en roer er een scheutje olijfolie doorheen. Schep met een schuimspaan of een lepel met gaatjes de vongole en groenten bij de pasta. Voeg een klein beetje van het kookvocht toe, maar niet te veel. Roer door elkaar en serveer met versgemalen zwarte peper.

Tweede verjaardagstaart

Hoera! N is alweer twee jaar oud! Hartstikke spannend, want toen ik haar voor het slapen vertelde dat ze morgen jarig zou zijn, wist ze nog niet precies wat dat betekende. Ze wist wel dat er iets bijzonders zou gaan gebeuren, want mama en papa deden nogal druk en als ze zich niet vergiste had ze het woord taart horen vallen. En wat dat betekent weet ze maar al te goed! De volgende dag stond midden in de kamer een groot ding onder een laken verstopt. Een cadeau, maar zo groot dat N het niet uit durfde pakken. Dus dat heeft mama toen maar gedaan. Er zat een keukentje in! Een eigen keuken voor N, zodat ze voortaan zelf taarten kan bakken, en pasta koken, en ijsjes scheppen. N was bijzonder in haar nopjes, helemaal toen bleek dat het ontbijt die dag niet uit pap bestond, zoals andere dagen, maar uit taart. Taart!

Omdat N zo gek is op kwark en yoghurt, heb ik een kwarktaart voor haar gemaakt. Een prachtige kwarktaart uit de oven. Je kunt kwarktaart ook maken zonder te bakken: met gelatine om de kwark op te laten stijven. Maar het kan ook zonder gelatine, in de oven. Een gebakken kwarktaart, geïnspireerd door Amerikaanse cheese cake maar dan lichter, want met kwark in plaats van cream cheese. Ik koop altijd kwark van De Weerribben,  uit het Overijsselse gehucht Nederland (vlak bij Muggenbeet. Echt waar!). Zonder twijfel de lekkerste kwark die ik ooit geproefd heb. Te koop bij natuurvoedingswinkels, absolute aanrader!

Recept: kwarktaart uit de oven

• een springvorm van 24 cm
• bakpapier
• een half pak koekjes, Bastognekoeken of Digestives (zelf maken mag ook, maar vlak voor een verjaardagsfeest heb je wel iets anders aan je hoofd)
• 100 gram boter
• 750 gram volle kwark
• 6 eieren
• 2 biologische citroenen
• 200 gram witte basterdsuiker
• een snuf zout

Verwarm de oven voor op 175 °C.

Leg de bodem van de springvorm op een stuk bakpapier en snijd er met een scherp mesje een rondje langs zodat je een rond vel bakpapier hebt dat precies in de vorm past. Knip een strook bakpapier af die net zo lang is als de rand van de springvorm, en twee cm hoger. Bij een springvorm van 24 cm is die rand 75,4 cm (π maal de diameter, weet je nog van wiskunde?) Vet de springvorm heel licht in en plak het bakpapier in de vorm. Het bakpapier steekt dus 2 centimeter boven de rand van de vorm uit.

Breek de koekjes en doe ze samen met de boter in de keukenmachine. Draai er een soort deeg van. Maak van dit koekjesdeeg een bodem in de springvorm en zet die in de koelkast.

Splits de eieren. Zorg dat er absoluut geen eigeel in het eiwit komt! Was de citroenen en rasp met een fijne rasp voorzichtig de schil eraf. Alleen het geel eraf raspen, niet het wit.

Klopt met de mixer in een kom de eidooiers samen met de basterdsuiker tot je een lichtgekleurde, enigszins luchtige massa hebt. Pers een van de citroenen uit en klop het sap en de geraspte citroenschil door de eidooiers. Voeg nu de kwark toe en kluts goed door elkaar.

Was de gardes van de mixer goed af en neem een grote, schone kom. Klop daarin de eiwitten met een snuf zout tot je een stevig schuim hebt waarvan de pieken rechtop blijven staan. Giet een beetje van het eidooiermengsel door de stijfgeslagen eiwitten en roer voorzichtig door elkaar. Giet dan de rest van het dooiermengsel erbij en ‘vouw’ het eiwit erdoorheen. Niet kloppen, want dan sla je de lucht eruit. Voorzichtig driedimensionale achtjes roeren met een spatel. Vouwen dus.

Als alles goed gemengd is en het mengsel toch nog lekker veel lucht bevat, giet je alles in de springvorm. Zet de taart in de oven en laat hem er ongeveer een uurtje in staan. Check af en toe of hij niet te bruin wordt.

De taart rijst in de oven, hij komt een stukje boven de springvorm uit. Daarom is het handig om het bakpapier iets boven de rand uit te laten steken. Als de taart een uurtje heeft gebakken heeft hij een mooi bruin kleurtje gekregen. Als je de vorm zachtjes schudt, zie je dat de vulling nog een beetje vloeibaar is. Dat is prima, tijdens het afkoelen stijft hij verder op.

Haal de taart uit de oven en laat hem helemaal afkoelen. De taart zakt nu weer een beetje in. Haal dan voorzichtig de springvorm eraf en verwijder het bakpapier. Strooi een mooi laagje poedersuiker op de taart (door een zeefje, tegen de klontjes) en serveer als ontbijt op de tweede verjaardag van je dochter. Op een ander moment van de dag en voor een andere gelegenheid is ook goed :-)

Gestoomde mosselen met fijne groenten

Och wat zijn mosselen toch heerlijk! Ik ben er gek op, maar gek genoeg had ik ze N nog nooit voorgezet. Dat heeft er voornamelijk mee te maken dat mijn liefje (tevens moeder van N) geen dieren lust die in zee gewoond hebben. Ze duikt wel graag en vindt het leuk om naar al die beestjes te kijken, maar eten zal ze ze niet. Vandaag is ze er niet, dus eten N en ik mosselen. Ik had ze van tevoren al een beetje opgehypet, bang als ik was dat N ze niet zou willen eten (de slakken in Frankrijk vond ze maar niks) dus toen de dampende mosselpan op tafel stond waren vader en dochter allebei door het dolle: Yay! Mosselen! Woohoo! Ik probeerde N uit te leggen dat ze een lege mosselschelp heel handig als tangetje kon gebruiken om de andere mosselen uit hun huisjes te peuteren, maar dat advies hoorde ze denk ik niet omdat ze al zo hard aan het schrokken was :-) Mosselen kun je ook prima met je kleine peutervingers uit hun schelp halen. Heel goed: ik vind het een uitstekend idee van haar om haar eten goed te voelen. Ze leert daardoor de verschillende eigenschappen van alle heerlijkheden goed kennen en het verhoogt het eetplezier!

Mosselen zijn fantastisch, ook om klaar te maken. Er bestaan maar weinig gerechten die gemakkelijker en sneller klaar zijn dan mosselen. Gewoon stomen in hun eigen vocht, met wat fijngesneden groenten. Je kunt er aardappeltjes bij maken, of frietjes. Erg lekker, maar niet nodig: N en ik eten alleen maar mosselen. We eten onze buikjes er zo vol van dat er verder helemaal niks bij hoeft.

Bij mosselen moet je wel even oppassen. Koop verse mosselen. Als je ze los koopt nij de visboer moet je er even goed aan snuiven. Verse mosselen ruiken naar zee en naar niks anders. Niet naar vis! Als je zo’n dichte plastic bak koopt kun je er natuurlijk niet aan ruiken, let dan goed op de ten minste houdbaar tot-datum. Als je bij het openmaken van de bak iets anders ruikt dan lekker verse zeelucht, dan moet je ze terugbrengen! Controleer voor het koken de mosselen: ze moeten heel zijn. Gebroken schelpen moet je weggooien.

Let op: sommige mensen zijn allergisch voor mosselen. Mosselallergie is meestal niks ernstigs, je krijgt er rode bultjes en misselijkheid van. Gaat vanzelf weer over. De beste manier om erachter te komen of je kind allergisch is, is samen mosselen eten en goed kijken wat er gebeurt.

Recept: Mosselen met fijne groenten

• wat gemengde groenten: net wat je hebt liggen. Ui, bleekselderij, prei, wortel, paprika, tomaat, etc
• verse peterselie
• verse mosselen, in de schelp, ongeveer 1 kg per volwassene.

Was de verschillende groenten en snijd alles in kleine stukjes. Was ook wat peterselie en snijd fijn.

Zet een grote pan op het vuur. Kiep de mosselen, de groenten en de peterselie erin en doe er een deksel op. Na een paar minuten het deksel even optillen om de stoom te laten ontsnappen. Dan de pan met deksel erop flink omschudden en nog een paar minuten op het vuur zetten.

Na ongeveer tien minuten zijn de mosseltjes klaar. Dat kun je gemakkelijk zien: als ze open staan zijn ze klaar. Als het goed is, ruiken ze heerlijk! Controleer of alle mosselen zijn opengegaan. Mosselen die na het koken dicht blijven, gooi je weg.

Pan op tafel, slabbers voor en genieten maar!

Franse appeltaart

Toen N geboren werd kreeg ze een bio-adoptie-appelboom op landgoed de Olmenhorst waar we vorig jaar een flinke berg heerlijke appels van plukten. En omdat het nu weer appeltijd is spoedden we ons laatst weer richting boomgaard om te zien wat de oogst was dit jaar. Die was werkelijk overweldigend, de boom kreunde onder het gewicht van de enorme hoeveelheid blozende rode appels die eraan hingen. N keek er ongelovig naar, ze wist niet goed wat ze ermee aan moest. Ik probeerde haar over te halen een appel te plukken, maar ze wilde er niet aan. Ze had er waarschijnlijk nog nooit bij stilgestaan dat appels aan een boom groeien (hallo, ze is nog geen twee!) dus ik kan me best voorstellen dat ze even de kat uit de boom wilde kijken. Of eigenlijk de appel uit de boom dus. Toen de appels eenmaal geplukt waren wilde ze gelukkig maar al te graag haar tanden zetten in zo’n mooie rode appel. Valt nog niet mee trouwens, met een appel die bijna zo groot is als je eigen hoofd :-)

Al lang voor de boom leeggeplukt was werd al duidelijk dat we veel te weinig tassen hadden meegenomen. De oogst was zoveel groter dan gedacht dat N haar buggy moest afstaan zodat we die konden volladen om alle appels naar huis te krijgen. Haar plan om koninklijk door de boomgaard te worden gereden ging dus niet door. Maar daar staat wel een enorme berg appels tegenover, waar ik natuurlijk meteen taarten van ben gaan bakken. Dit is de allerlekkerste: een dunne knapperige bodem van pâte brisée met een heel dun laagje amandelspijs en daarop schijfjes appel.

Er zitten twee ingrediënten in die niet iedereen z’n kinderen zal voorzetten: bittere amandelen en cognac. Bittere amandelen zijn giftig, als je er een flinke hand van opeet. Maar ze zijn ook ongelooflijk lekker: ze hebben de smaak die je kent van amaretto. Als je een paar bittere amandelen door de normale amandelen mengt, krijg je spijs om je vingers bij op te eten. En hoewel ze giftig zijn is er met maar een paar bittere amandelen geen gevaar. Je koopt ze bij Marokkaanse winkels. En over de cognac: die hoort erin vanwege de smaak. Niet vanwege de alcohol: die verdampt namelijk in de oven. Maar als je ze liever niet gebruikt dan kan het ook heel goed zonder bittere amandelen en cognac. Dan wordt de taart een fractie minder lekker :-)

Recept: Franse appeltaart

voor het deeg:

• 125 gram bloem
• een snuf zout
• 50 gram suiker
• 80 gram boter
• 1 eidooier
• een piepklein beetje koud water

voor de vulling:

• 80 gram amandelen
• 5 bittere amandelen
• 100 gram suiker
• een klein scheutje cognac
• 3 appels
• 5 eetlepels abrikozenjam
• 3 eetlepels water

Eerst het deeg: meng bloem, boter, zout en suiker door elkaar met de mixer met deeghaken of met je vingers totdat alle boter is opgenomen en je een soort kruimelig deeg hebt. Voeg dan de eidooier toe, en een paar druppels water. Hoeveel water erin moet hangt af van de bloem die je gebruikt, dus dat kan ik niet precies zeggen. Voeg druppel voor druppel zoveel water toe dat het deeg zich goed tot een bal laat vormen. Pak de bal in in vershoudfolie en leg het deeg minstens een uur in de koelkast.

Verwarm de oven voor op 180 graden. Smeer een lage taartvorm in met boter en bestuif met bloem.

Neem hakmolentje of keukenmachine en hak de amandelen, de bittere amandelen en 60 gram suiker met een klein scheutje cognac fijn tot het eruitziet als losse korrels. Proef: mmmm! Lekkerste amandelspijs aller tijden!

Haal het deeg uit de koeling. Bestuif het aanrecht met flink wat bloem en druk de deegbal plat. Waarschijnlijk is het deeg behoorlijk vochtig en breekt het snel: het is niet soepel. Je moet nu snel wat bloem door het deeg kneden. Niet te lang kneden, want dan wordt het deeg taai. Niet te kort kneden, want dan wordt het te korrelig. Klinkt reuze moeilijk, maar het valt mee gelukkig. Ongeveer 10 keer kneden terwijl je bloem (dat op het werkblad ligt) door het deeg werkt. Na tien keer kneden is het zacht en een beetje plakkerig, en net soepel genoeg.

Rol dan met de deegroller het deeg tot een ronde platte lap en leg die in de taartvorm. vouw het deeg aan de randen dubbel, zodat de opstaande rand dikker wordt dan de bodem. Verspreid het amandelspijs over de bodem (het wordt maar een heel dun laagje)

Schil de appels, verwijder de klokhuizen en snijd de appels in partjes die allemaal (ongeveer) even dik zijn. Hoe regelmatiger, hoe mooier de taart wordt. Rangschik de partjes appel op het spijs, leg ze in een mooi patroon neer. Duw het deeg langs de rand van de taartvorm wat naar beneden, zodat de appelpartjes een beetje klem komen te liggen in het deeg. Strooi de resterende suiker over de appelpartjes. De taart mag nu de oven in.

Verwarm de abrikozenjam met het water in een pannetje tot de jam is opgelost. Als de taart 20 minuten in de oven heeft gestaan haal je hem er even uit. Smeer met een kwastje de dunne abrikozenjam op alle appelpartjes en zet de taart weer terug in de oven. Laat hem nog 5 minuten of iets langer in de oven staan, tot hij er lekker uitziet. De appels een klein beetje gekarameliseerd, de korst mooi goudbruin. Als het goed is ruikt het nu ongelooflijk lekker in huis.

Haal de taart uit de oven en laat hem in de vorm afkoelen. Als de taart is afgekoeld kun je hem uit de vorm halen. Niet eerder, want dan breekt hij. Geniet ervan!

Groene taart

Meestal lust N alles wat ik maak, maar soms heeft ze kuren. Ze heeft een tijd gehad dat ze alleen rode dingen wilde, en zeker geen groene. Die tijd lijkt gelukkig weer voorbij te zijn, maar je weet maar nooit: als ze een dag wat hangerig is, omdat ze ‘s nachts niet goed geslapen heeft bijvoorbeeld, kan haar eethumeur opeens omslaan. En dan belanden alle groenten met een grote veeg op de grond. Een heel wijze vriendin had eens een ideale tip voor kinderen die geen groenten willen eten: vermom de groenten als taart. Alles wat er als taart uitziet, wordt met veel smaak naar binnen gewerkt. Heb ik geprobeerd, en inderdaad: taart is een magisch ding! Zonder morren, en zelfs met twinkelende ogen en een grote grijns worden de groentjes opgesmakt.

Je kunt allerlei groenten in zo’n taart verwerken, laat je fantasie de vrije loop! Mijn taart bevatte courgette, broccoli en ui. Was een groot succes.

Recept: groene taart

• een ronde ovenschaal
• een courgette
• een stuk broccoli
• een grote ui
• twee teentjes knoflook
• een beetje olie
• verse peterselie of andere kruiden
• vier eieren
• een flinke lepel crème fraîche
• een eetlepel bloem
• peper en zout naar smaak
• vers geraspte kaas

Verwarm de oven voor op 170 graden, met de ovenschaal in de oven.

Was courgette en broccoli en snijd ze in stukjes. Schil ui en knoflook en snijd fijn. Verwarm een goede pan met een beetje olie op middelhoog vuur en fruit daarin de groenten terwijl je af en toe roert. De groenten hoeven niet gaar te worden, dus vijf minuten is genoeg.

Was de peterselie, snijd een paar takjes fijn en doe die bij de groenten in de pan. Roer nog een keer goed om en draai het vuur uit.

Kluts de eieren in een grote kom samen met de crème fraîche en de eetlepel bloem. Voeg een beetje zout toe, en naar smaak peper.

Haal de groenten uit de pan en doe ze in een zeef of vergiet, en druk er voorzichtig met een lepel wat vocht uit (zodat de groene taart niet te vochtig wordt)

Als de oven heet is giet je een beetje olie in de hete ovenschaal (voorzichtig!). Giet daarin het eiermengsel (opnieuw voorzichtig!) en schep de groenten in het eiermengsel. Duw ze met een lepel een beetje onder, zodat de groenten onder een laagje ei zitten. Doe dan gauw de oven dicht en laat de groene taart bakken tot het ei gestold is. Dat duurt ongeveer 20 minuten. Maar let op: alle ovens zijn verschillend. Het kan dus langer of juist korter duren. Hou de oven daarom in de gaten en check regelmatig hoe de groene taart ervoor staat.

Als de taart mooi lichtbruin is en al het ei is gestold, haal je de taart uit de oven. Laat even een paar minuten staan en stort hem dan op een bord. Rasp er lekker veel kaas over en serveer alsof het feest is (dat is het ook, met deze taart)!

Eet smakelijk!

Spaghetti met walnoten en gorgonzola

De verse, natte walnoten zijn er weer! Ze worden nat genoemd omdat ze niet gedroogd zijn. Maar heel erg sappig zijn ze niet. Lekker wel! De walnoten die overal aan de boom hangen (als je erop let zie je overal noten, ook vaak in stadsparken) zijn zo ongeveer nu klaar om te plukken. Dat vraagt natuurlijk om een notenreceptje. Met pasta. Niet bepaald een lichte maaltijd, maar heel geschikt voor dit regenachtige weer!

Als je niet van plukken houdt zijn verse walnoten ook verkrijgbaar bij Turkse winkels. Daar hebben ze trouwens ook de lekkerste hazelnoten, kwam ik achter. De Turken hebben duidelijk verstand van noten! Heel goed, want noten zijn enorm gezond, en heerlijk bovendien.

Recept: Spaghetti met walnoten en gorgonzola

• een halve kilo verse walnoten
• spaghetti
• een klein teentje knoflook
• een sjalotje
• lekkere olijfolie
• 150 gram gorgonzola
• peper en zout naar smaak

Zet een pan met veel water en een beetje zout op het vuur. Begin met notenkraken. Trek daar wat tijd voor uit, het is behoorlijk wat werk. Als de noten gepeld zijn en het water kookt, kook je de spaghetti in het water beetgaar.

Schil en snipper ondertussen het sjalotje en het teentje knoflook en snipper beide zeer fijn. Doe een scheutje olijfolie in een koekenpan en verwarm op een klein vuurtje. Doe knoflook en sjalot in de pan en laat zweten. Niet bruin laten bakken, maar gewoon een paar minuten zachtjes laten sissen.

Hak de walnoten in de keukenmachine fijn met een scheutje olijfolie en een paar eetlepels van het kookvocht van de spaghetti en doe dat mengsel bij sjalot en knoflook in de koekenpan. Snijd de gorgonzola in kleine stukjes en voeg ook die toe. Roer tot de gorgonzola is gesmolten en samen met de andere ingrediënten een mooi sausje vormt. Het wordt niet heel veel saus, maar dat hoeft ook niet, omdat hij nogal zwaar is. Gewoon precies genoeg om alle spaghetti een klein laagje saus te geven, zoals op de foto.

Giet de pasta af als hij al dente is maar bewaar een kopje van het kookwater. Toer roer de saus door de spaghetti, of de spaghetti door de saus, wat jij wilt. Voeg nog wat kookwater toe als het geheel te droog is. Verse zwarte peper uit de molen erover en klaar! Lekker met sla en tomaten.

Kip met champignons en dragon

Door het koele, natte weer komen er vanzelf al weer allemaal herfstrecepten in mijn hoofd naar boven. Eigenlijk wil ik ze nog even wegdrukken want ik hoop nog steeds dat de zomer alsnog komt. (Een paar heerlijk warme nazomerweken zou zo heerlijk zijn!). Maar N was zielig en hangerig vandaag, ze voelde zich niet zo lekker. En dus heb ik er maar aan toegegeven, want herfstrecepten zijn zo’n heerlijk comfort food. Paddestoelen dus. In room. Met kip, omdat daar magische geneeskracht in schijnt te schuilen. Wel biologische kip kopen he!

Ingrediënten zijn vaak lekker als je ze combineert, maar sommige combinaties zijn extra bijzonder. Soms vullen smaken elkaar zo goed aan dat er als het ware iets heel nieuws ontstaat. Een heerlijkheid die meer is dan alleen de optelsom van de twee losse heerlijkheden. Kip en champignons is zo’n combinatie. En champignons en dragon. En omdat champigons, kip en dragon allemaal ook nog eens heel lekker combineren met room, is dit een soort droomreceptje. Niet moeilijk, wel zalig. Daar moet N toch van opknappen! Nou ze at er in ieder geval lekker van. Ze slaapt nu diep, morgen zien we wel of het geholpen heeft.

Recept: kip met champignons en dragon

• olie om in te bakken
• twee biologische kippenpoten
• twee grote knoflooktenen
• twee sjalotjes
• een bakje kastanjechampignons
• verse dragon
• een flinke schep crème fraîche
• zout en peper

Verwarm wat olie in een zware pan. Dep de kippenpoten goed droog, snijd ze met een scherp mes een paar keer licht in en leg ze in de pan. Dat insnijden zorgt ervoor dat de kippenpoten beter gaar worden.

Laat aan alle kanten goed bruin bakken op een laag vuurtje, tot de poten gaar zijn. Dat duurt een kwartiertje. Pel ondertussen de knoflook en sjalotjes en snijd in kleine snippertjes. Borstel de champignons schoon en snijd in plakjes.

Neem de kippenpoten uit de pan. Je zult zien dat er meer vet in de pan zit dan toen je begon. Dat is vet dat uit het kippenvel is gesmolten. Het geeft een heerlijke smaak aan het gerecht.

Bak in dat vet – nog steeds op laag vuur – de snippers knoflook en sjalot tot ze licht beginnen te bruinen. Zet dan het vuur hoog en voeg de champignons toe. Laat een tijdje flink bakken. Pluk ondertussen het vlees van de kippenpoten en snijd het in kleine stukjes. De botten mogen weg.

Na een paar minuten bakken laten de champignons hun vocht los. Roer een paar keer goed om en laat op hoog vuur staan, tot het vocht weer begint te verdampen.

Draai het vuur laag. Was de dragon en snijd fijn. Voeg dragon en kipvlees toe aan de champignons en roer er een flinke schep crème fraîche door. Proef, voeg een beetje zout en flink wat versgemalen zwarte peper toe, en klaar! Lekker met aardappelpuree, of met pasta, of op toast.

Risotto rosso

Hoewel N nog steeds een erg goede eter is (“meer! meer!“) stop ze niet meer zomaar alles in haar mond. Ze is kritischer geworden. Vooral op groene dingen, helaas. De kleinste frutseltjes peterselie en basilicum worden de laatste tijd regelmatig uit het eten gepeuterd. De eerste keer schrok ik daar erg van: verschillende mensen hadden me al gewaarschuwd dat er een periode zou komen dat ze kieskeuriger zou worden met eten. Dat ze dingen niet meer zou lusten, en dat er zelfs woede-uitbarstingen te verwachten waren aan tafel. Dat laatste is gelukkig niet gebeurd, en ze eet nog steeds graag groenten, maar wel selectief. Groen is verdacht, dus dat wordt nu telkens zeer kritisch bekeken. Sperziebonen, broccoli en groene olijven zijn goed groen, bosuitjes, spinazie en groene paprika zijn minder populair.

Hoewel ik niet geloof dat kleine kindjes altijd hun zin moeten krijgen, vind ik het wel belangrijk dat N met plezier eet, en dat eten geen beladen onderwerp wordt. Ik ga absoluut geen strijd voeren over eten. Eten is leuk en dat moet het blijven. Dus als ze iets niet lust, de groene asperges uitspuugt of met een uitdagende blik in haar ogen de stukjes rucola tussen de pasta uitvist en op tafel legt, doe ik alsof mij dat niks uitmaakt. Niks aan de hand, proberen we volgende week gewoon nog een keer.

In de tussentijd eten we gewoon wat vaker rood. In tegenstelling tot groen is rood namelijk nooit verdacht. Rood is goed. Rood wordt zonder meer gretig naar binnen gewerkt. En de zomer, hoezeer het weer ook tegenvalt, barst van de lekkere rode dingen. Aardbeien en ander fruit natuurlijk, en paprika’s, maar vooral tomaten. Heerlijke rijpe tomaten. We genieten er enorm van, samen: van goede tomaten krijgen we nooit genoeg. En omdat rijst ook een grote favoriet is maak ik een prachtig rode risotto voor haar. Een risotto die de heerlijkste smaken van de zomer samen laat komen in een verleidelijk zacht, romig gerecht. Om van te watertanden zo lekker!

Gebruik goede risottorijst, carnaroli bijvoorbeeld.

Onderstaand recept is voor 4 personen.

Recept: Risotto rosso

• 2 rode puntpaprika’s
• 3 sjalotjes
• 2 tenen knoflook
• een scheut olie
• 300 gram risottorijst
• een half glas Noilly Prat (vermouth)
• ½ liter groentebouillon (van een blokje is OK)
• een klein blikje tomatenpuree
• 6 lekkere rijpe tomaten
• 100 gram gorgonzola
• een klont goede roomboter
• zwarte peper uit de molen
• vers geraspte Parmezaanse kaas

Leg de puntpaprika’s in een vlam van het gasfornuis en draai ze af en toe, tot de schil rondom zwart is. Dat duurt een paar minuten. (Als je geen gasfornuis hebt, kun je de paprika’s ook in een hete oven laten blakeren. Dat duurt alleen wat langer, dus begin daar eerder mee.) Laat ze afkoelen.

Schil de sjalotjes en de knoflook en snipper ze fijn. Verwarm een flinke scheut olie in een grote pan met een dikke bodem (liefst een zware gietijzeren pan), fruit daarin sjalot en knoflook en roer en paar keer om. Voeg de rijst toe (niet wassen) en roer een paar minuten goed door, tot alle rijstkorrels bedekt zijn met een laagje olie.

Gooi de vermouth bij de rijst en roer heel goed door. (Niet iedereen vindt het een goed idee om alcohol bij het koken te gebruiken. Ik vind dat het hier geen kwaad kan omdat het gerecht lang genoeg doorkookt om bijna alle alcohol eruit te laten verdampen. Als je geen alcohol wilt gebruiken, neem je iets meer bouillon) Voeg dan een scheutje hete groentebouillon toe en roer goed. Het vocht zal snel door de rijst worden opgenomen. Voeg nog een scheut bouillon toe en de tomatenpuree en roer goed door. Zet het vuur zo laag mogelijk, roer om de paar minuten en voeg bouillon toe wanneer de rijst droog dreigt te worden. Ga door tot alle bouillon door de rijst is opgenomen.

Ontvel ondertussen de tomaten: Breng in en ander pannetje een liter water aan de kook. Snijd met een scherp mesje heel licht een kruisje onder op de tomaten en leg ze één voor één een halve minuut in het kokende water. Vis ze eruit, laat ze heel even afkoelen en peuter dan, terwijl ze nog warm zijn, het velletje eraf, te beginnen bij het kruisje dat je in de onderkant had gesneden. Als de zwartgeblakerde paprika’s inmiddels zijn afgekoeld ontvel je die ook. Dat gaat heel makkelijk, je kunt het verbrande velletje er zo afwrijven. Als het vel eraf is houd je heerlijk zacht glibberig paprika’s over. Snijd ze open en haal de steel eraf en de pitjes eruit.

Snijd de tomaten in kwarten en haal ook daar de zaadjes uit, zodat je alleen het tomatenvlees overhoud. Snijd dat in heel kleine stukjes. Snijd ook de paprika’s in heel fijne stukjes. Echt goed hakken en snijden, de stukjes tomaat en paprika moeten kleiner zijn dan de rijstkorrels.

Voeg tomaat en paprika bij de rijst en roer weer goed door. Laat een paar minuten zachtjes doorkoken en proef een klein beetje rijst. De rijst moet al dente zijn, net als pasta: gaar, maar nog wel stevig van binnen. Als de rijst nog niet zacht genoeg is, laat je hem nog wat langer zachtjes pruttelen. Goed blijven roeren, en als de rijst te droog dreigt te worden kun je nog wat heet water toevoegen.

Snijd de gorgonzola en de boter in kleine blokjes. Als de rijst precies goed is, roer je snel de boter en gorgonzola door de risotto. Klopt stevig door zodat de risotto mooi romig en zacht is en serveer meteen met vers gemalen zwarte peper en geraspte Parmezaanse kaas.